A Sección Segunda da Audiencia Provincial de Lugo absolveu a un veciño de Ribadeo que se enfrontaba a unha petición de dez anos de prisión por un presunto delito continuado de agresión sexual a unha menor. O tribunal considera que non existen probas suficientes para desvirtuar o seu dereito á presunción de inocencia.

O xuízo celebrouse o pasado mes de xuño na Audiencia Provincial de Lugo. Segundo sostiña a Fiscalía, os feitos remontábanse a 2015, cando a denunciante tiña 11 anos e acudía ao domicilio do acusado para recibir clases particulares impartidas pola parella de leste e realizar tarefas escolares. A acusación mantivo no xuízo que o procesado protagonizaría comportamentos de carácter sexual coa menor aproveitando momentos nos que permanecían sós na vivenda.

O Ministerio Público solicitaba unha condena de dez anos de prisión, ademais de cinco anos de liberdade vixiada, cinco anos de prohibición de achegamento á vítima, oito anos de inhabilitación para profesións ou oficios que implicasen contacto habitual con menores e o pago dunha indemnización de 10.000 euros.

Durante a vista oral, o acusado negou os feitos e asegurou que nunca mantivo ningunha relación de carácter sexual coa menor. Ademais, sostivo que a denuncia podería estar relacionada cunha suposta influencia exercida por outra menor que anteriormente tamén o denunciou por agresión sexual.

Tras analizar a proba practicada no xuízo, a Audiencia conclúe que a acusación non quedou acreditada coa certeza esixida no ámbito penal. Na sentenza, os maxistrados destacan que o relato da denunciante presenta “diverxencias importantes que lle restan fiabilidade” e subliñan que non existen elementos externos suficientes que permitan corroborar de forma sólida a súa versión dos feitos.

FALTA DE CONTUNDENCIA

A Sala lembra que, cando a declaración da vítima constitúe a principal ou única proba de cargo, é necesario extremar a cautela na súa valoración. Neste caso, os xuíces consideran que o testemuño non reúne a contundencia necesaria para fundamentar unha condena.

“O verdadeiramente esencial é a falta de contundencia incriminatoria do testemuño da denunciante, carente de verdadeiros datos periféricos de corroboración, fronte ao testemuño do procesado que esixe menos garantías para a súa estimación”, sinala expresamente a resolución.

A Audiencia tamén considera que a versión ofrecida pola defensa resulta suficientemente plausible como para xerar unha dúbida razoable sobre a culpabilidade do acusado. Por iso, lembra que o estándar esixido para condenar require certeza sobre a responsabilidade penal e non meras sospeitas.

“Mentres a condena presupón a certeza da culpabilidade, neutralizando a hipótese alternativa, a absolución non presupón a certeza da inocencia, senón a mera non certeza da culpabilidade”, recolle a sentenza.

Os maxistrados conclúen así que non quedou acreditada a acusación máis aló de toda dúbida razoable e acordan a absolución do procesado. A resolución non é firme e pode ser recorrida ante instancias superiores.